Poznaję moje przedszkole
„Wiem, gdzie jestem.” Poznaję salę, łazienkę, szatnię, miejsce posiłków, odpoczynku i zabawy.
Karty pracy z Płomykiem pomagają dzieciom oswoić pierwsze dni w przedszkolu: poznać nowe miejsce, zrozumieć rytm dnia, nazwać tęsknotę i odkryć, że zawsze można poprosić o pomoc.

Chodzi o to, żeby wiedziało, co może zrobić ze swoją tęsknotą i że nie zostaje z nią samo. Karty są częścią modułu o adaptacji, który prowadzi dziecko przez kolejne doświadczenia związane z przedszkolem.
„Nie przyspieszamy adaptacji. Pomagamy dziecku przejść przez nią krok po kroku.”
Open Tales · Akademia Małych BohaterówDziecko odkrywa najważniejsze miejsca i wie, gdzie może szukać pomocy.
Obrazki i zadania pomagają budować przewidywalność: teraz, potem, na końcu.
Dziecko wybiera sposoby, które mogą pomóc mu przejść przez trudniejszy moment.
Ćwiczenia pokazują, co można powiedzieć, kiedy czegoś nie wiem, tęsknię lub chcę dołączyć do zabawy.
Materiały prowadzą dziecko od poznawania miejsca aż do momentu, w którym samo może zostać przewodnikiem dla Płomyka.
„Wiem, gdzie jestem.” Poznaję salę, łazienkę, szatnię, miejsce posiłków, odpoczynku i zabawy.
„Mój dzień ma swój rytm.” Układam kolejność dnia i uczę się przewidywać, co wydarzy się potem.
„Mogę tęsknić i nadal być tutaj.” Rozpoznaję, co dzieje się ze mną i wybieram sposoby wsparcia.
„Są osoby, do których mogę się zwrócić.” Ćwiczę proste zdania proszenia o pomoc.
„Już wiele rzeczy potrafię.” Dziecko staje się przewodnikiem Płomyka i zauważa własne postępy.
Dziecko może zobaczyć, co jest teraz, co będzie potem i jak wygląda droga do powrotu do domu.
Tęsknota, smutek, złość, niepewność i ciekawość są traktowane jako możliwe części adaptacji.
Dziecko poznaje osoby, do których może się zwrócić, oraz konkretne słowa, których może użyć.
Każdy etap ma swoją kartę, zadanie i konkretny cel. Poniżej możesz zobaczyć fragmenty materiałów, które dzieci wykorzystują podczas pracy.
Dziecko poznaje miejsca, które stają się częścią jego codzienności.
„Teraz → potem → później → na końcu”. Dziecko układa swój rytm dnia.
Dziecko wybiera 2–3 sposoby, które może wypróbować, gdy pojawi się tęsknota.
Ćwiczenie konkretnych zdań: „Pomożesz mi?”, „Mogę się z wami pobawić?”, „Co będzie teraz?”.
Na koniec dziecko zauważa własne małe kroki, sukcesy i rzeczy, które już zna.
Adaptacja nie jest testem. Dzieci mogą reagować bardzo różnie: płakać, stać z boku, pytać o rodzica, mieć trudność z jedzeniem albo dopiero po kilku dniach pokazać trudniejsze emocje.
Materiał możesz wykorzystać podczas zajęć grupowych i wracać do niego w kolejnych dniach adaptacji. Każde dziecko może przechodzić przez ten proces w swoim tempie.
Zapisy otwieramy w najbliższych dniach - materiał jest gotowy, kończymy wysyłkę.